 |
Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms |
|
|
|
De Pyreneese Berghond is wereldwijd de bekendste franse hond. Evenals de Pyreneese Herdershond, met dewelke men hem qua benaming soms verward, ligt hij het dichtste bij zijn regionale oorsprong. Alhoewel men geen enkel prehistorisch spoor gevonden heeft over het ras, zijn deze honden meegebracht tijdens de invallen van de Barbaren in Europa. Hij zou afstammen van de Tibetaanse Dog, die veel afstammelingen heeft in verschillende landen van Europa, (Hongarije, Spanje, enz…). Alhoewel de weg vanaf de hoge Tibetaanse plateaus naar de Pyreneeën lang schijnt, is hij niet minder bezaaid met berghonden waarvan het verwantschap meer dan vanzelfsprekend is met deze "patou" (koosnaampje van de bergbewoners van de Pyreneeën voor dit ras). De bekende specialist Sénac-Lagnage had dit verwantschap in 1908 reeds opgemerkt. Bijgevolg van Afghanistan naar Turkije, langs Iran en de Kaukasus, vervolgens van Joegoslavië naar Spanje en Portugal en langs Slowakije, de Alpen en de Pyreneeën, vindt men verschillende rassen die op meer dan één punt verwant zijn zoals: de Leonberger, Herdershond van Tatras, Herdershond van de Abruzen en Maremme, Kuvosz, Komonder en de Pyreneese Berghond. Als men op een kaart, de verspreiding van roofdieren, zoals beren, de lynx en de wolven, bekijkt, krijgt men een getrouwe weergave van deze van de berghonden. Dit stelt de eerste taak, die deze honden werd toegewezen in het licht, namelijk het beschermen van de kuddes. De Pyreneese Berghond is zeker over een zeer groot gebied verspreid, maar zijn natuurlijke woonplaats vindt men terug in de meest ontoegankelijke en onherbergzame gebieden, daar waar de bevolking lange tijd heeft geleefd van het traditionele herdersbestaan. Vanuit dit standpunt, is de taak van de Pyreneese Berghond afschrikkend, omdat de wolven, die komend uit Spanje, tot het begin van deze eeuw een reëel gevaar vormden voor de kuddes, volgens Hubbard overspoelen zij de valleien aan de franse kant van de Pyreneeën. Maar ook zeker niet onbelangrijk, de Pyreneeën waren uitgegroeid tot het laatste schuiloord van de beren.
De God der honden, hij word trouwens in de voorvaderlijke heidense tradities als symbool van kracht en vruchtbaarheid beschouwd, en dit denkbeeld heeft gedurende eeuwen de bergbewoners achtervolgd. Hierdoor zijn de Pyreneeën het toneel geweest van een echte cultuur van bergvolkeren, die in geen enkel ander streek in Frankrijk zijn gelijke vindt. In soms zeer barre omstandigheden, die soms leidden tot bittere armoede, hebben de Pyreneeërs zowel met koppigheid als met fierheid, volhard in het fokken van kuddes die dikwijls broodmager waren en dit enkel en alleen om hun onafhankelijkheid te bewaren. In deze moeilijke omstandigheden, die zelfs tot in de 18de eeuw het dagelijkse leven tekenden, waren de grote witte honden, die de magere kudden en hun herders beschermden, van essentieel belang voor de berggemeenschappen om te overleven. De zware bouw van de Pyreneese Berghond kan strijdig lijken gelet op zijn gebrekkige voeding op basis van melk, brood en fruit.
Misschien hebben we ons niet genoeg bezig gehouden met dit verschijnsel. Te dikwijls denken wij dat de vooruitgang van de manier van fokken en de verbetering van de hondenvoeding geleid hebben tot de toename van de grootte van de honden. Dit is niet van toepassing op de Pyreneese Berghonden, die zoals we kunnen zien op oude foto's, vroeger indrukwekkender was dan nu. Sommigen beweren dat ze zelfs struiser waren.
De eerste geschreven documenten over de Pyreneese Berghonden dateren uit het einde uit de 14de eeuw. Sommige voorvaderen van het ras bewaakten vanaf 1350 de kastelen van Foix, d'Orthez en Carcassonne. De geschiedkundige, Bourdette, vertelt dat ze in 1407 gebruikt werden te Lourdes. Hij beschrijft zelfs zeer nauwkeurig dat de wachthuisjes speciaal ingericht waren om de hond en de wachter te herbergen. De cipiers van de kasteelgevangenis waren steeds vergezeld van één of meerdere van deze honden. Argotte de Molina en Gaston Phébus, die hem de berenhond noemen, tonen ons de Pyreneese Berghond voorzien van een zeer puntige halsband, die moet voorkomen dat hij tijdens een gevecht met een tegenstander gewurgd zou worden.
Webmaster